Bestemming onbekend…

Je hebt dromers en je hebt doeners. Volgens mij hoor ik bij allebei. En binnen de dromers heb je mensen die blijven dromen, ook als je abrupt, ruw en onomkeerbaar uit die droom gewekt wordt. Zo’n blijvende dromer, dat ben ik. Ik ben niet het huisjeboompjebeestje-type, ik had nu in een camper door Nieuw-Zeeland willen rijden met mijn man. Bestemming onbekend. 

Daar ging ik, naar kantoor. Naar mijn directeur en mijn teamcoach. Of ik onbetaald verlof op mocht nemen om mijn droom na te jagen. Een paar maanden, dan zou ik terugkeren. Ze zeiden meteen ja! Ze vonden mijn vertrek jammer, maar waren blij dat ik terug wilde keren. Terugkeren? Wil ik dat eigenlijk wel? Ik sprak erover met mijn man, meerdere keren, vaak nadenken over het idee, weggaan en niet meer terugkomen. Een paar maanden later ging ik weer, naar kantoor, naar mijn directeur en mijn teamcoach. De plannen zijn gewijzigd, ik ga en weet niet of ik terugkom. 

Het was allemaal geregeld. We zijn kleiner gaan wonen, om geld te sparen. Mijn baan bij Exsin was soort van opgezegd. Mijn man zat al in de koffer. Ik kon het vliegtuig met ronkende motoren praktisch horen. Mijn ziel zat al aan de andere kant van de wereld, alleen mijn lichaam moest daar nog achterna. We zouden rondtrekken, werken, backpacken en weer verder trekken. Vrijheid. Bestemming onbekend. 

Toen kwam corona. Dat was een hobbel op de weg. Een kleine vertraging. Vervolgens werd bij mijn moeder kanker vastgesteld. Terminaal. De wereld van mij en mijn ouders stortte in. Zij waren net opa en oma. Hadden een heel nieuw leven voor zich. De hobbel werd een berg. We blijven thuis. Bij onze familie.  

Weg droom. 

Daar ging ik, terug naar kantoor. Naar de mensen die mij de wereld gunden. Al mijn collega’s wisten dat ik zou vertrekken, maar nog niet wanneer. Nu weten ze dat ik blijf. En waarom. Exsin is de plek waar ik even mijn zinnen kan verzetten. Waar de uitdagingen als professional voor het oprapen liggen, maar waar ik ook alle tijd en ruimte krijg om er te zijn voor mijn moeder. Voor mijn vader. Een gezonde balans tussen werk en privé, dat is Exsin. Een plek voor doeners én dromers. Op dit moment de juiste plek voor mij. 

Vannacht sliep ik niet in een hostel in Nieuw-Zeeland, maar in een koophuis in Ommen. Vanochtend reed ik niet in een camper door de natuur, maar zat ik op kantoor achter mijn laptop. Ik bekeek de tekening van een stal. De tekening van een stal, ja. Om te zien of deze voldoet aan alle wet- en regelgeving. Dat is niet hetzelfde als een wereldreis, nee. We hebben zelfs een hond gekocht. Huisje boompje beestje…

En onze droom? Die helpt mij door deze moeilijke periode. We dromen nog steeds. Over een huis in Noorwegen of Zweden. In de natuur. Vrijheid. Of toch backpacken in Nieuw-Zeeland? We blijven erover praten, dat helpt. Wanneer we gaan? Geen idee. Family first. Maar daarna? Ik heb geleerd dat het leven niet te plannen is. Er kan van alles gebeuren. Het belangrijkste is om te blijven dromen en die dromen na te jagen. Ooit, ooit zullen we gaan. De reislust zit immers in ons, die moet eruit. Bestemming? Onbekend. 

Jodie (28) is adviseur omgeving, specialisatie milieu. 

Jodie de Klerk Adviseur omgeving
Sorry, je inschrijving kon niet worden opgeslagen. Probeer het nog eens.
Je hebt je succesvol aangemeld voor onze nieuwsbrief! We houden contact.

Nieuwsbrief

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het laatste nieuws en leesvoer van Exsin.